11. Parça

 Onun varlığı dışında hiçbir şeyle muhatap değilim 

Onun bendeki etkisi bir uyuşturucu gibi

Maruz kaldığım ve takibindeki süreçte mest oluyorum

Kendimden geçerek görüyorum tüm renkleri

Ancak onu yeterince görememek 

Ona yeterince maruz kalamamak

Beni biçare insanların arasına koyuyor 

Bundan kaç yıl geçerse aklımın ucuna denk gelir hatıran bilmiyorum 

Keza zaman ve ben beklenilen gibiyiz

Gezindiğim her şehir seyrine daldığım her nehir benzer bir yerden nefesleniyor ruhumda

Zira bu sürece tepkisizim

Kendimin bildiği gibi savaşıyorum 

Seni sen yapan nedir bilmiyorum 

Ancak seni görüp 

Seninle muhatap olup 

Narinliğine hayran olmayı ödev bilirim

Dünya senin için farklı dönüyor 

Herkesin aksine 

Senin için güneş yoktur belki 

Yıldızlar ve bahar 

Sana hitap etmek için yarışıyor 

Var mıdır bir yeri 

Sen ve senin ardında 

Bunca yıl taşıdığın gizem

Hangi esrarlı ormana hapsettin kalbini

Bilmeyi mutlak isterim

İçinde kavrulan kor ateşi 

Beni sorma 

Zira kendime ait kelimelerim yoktur benim

Ne olduysa bana dair

Senin hayranlığın ile anlatmak düşer bana 

Var oluşuma ait her zerre ona hayran olmakla meşguldü

Ellerinden oyuncağı alınmış bir çocuk oluyorum her seferinde

Her seferinde zira

Keza bu ilk kazam değil

Gözlerinin her hareketinde bir yere yerleşmiş olmak

Ve orada kalabilmek

Bakışlarından öldüren buğuyu dağıtabilmek ve zihninin her köşesine bir ışık tutabilmeyi 

Bundan sonraki her adımında nefesine dahil olabilmeyi 

Nefesinle var olmayı isterdim 

Gözlerin gözlerimle buluşunca 

Hayatimi tek nefeste anlatasım geliyor 

Sanki ruhum bir bank

Sen dahil oturan oturana orada

Kime neden izin verdiğimi bile bilmiyorum